Alle Oorlogsverhalen

Op school heb je vast al veel over de Tweede Wereldoorlog gehoord. Bijvoorbeeld dat Hitler met zijn Duitse leger in 1940 Nederland bezette. Dat Joodse mensen uit hun huizen werden gehaald en dat het eten op de bon ging. En dat ons land in 1945 weer werd bevrijd. Maar hoe zagen die oorlogsjaren er in jouw stad uit? Hoe beleefden de mensen in jouw straat deze tijd? Waren zij bang, of vonden zij het toch wel spannend? In verschillende wijken in Amsterdam en Den Haag hebben groep 8-leerlingen ouderen geïnterviewd. Veel van hen waren in de oorlog nog een kind. Klik op jouw wijk en lees de oorlogsverhalen uit jouw buurt!

545 resultaten gevonden, gesorteerd op alfabet / meest recent / meest gelezen
"Oorlog in Mijn Buurt. Marion Kunstenaar wordt geinterviewd over de oorlog door Olivier, Mijntje en Stan,   leerlingen van de Anne Frank school. 27 oktober 2014, foto: Katrien Mulder"
Mary en Jacky kwamen om in een concentratiekamp
Brieven van een jonge pianist
Dit keer gooiden ze geen bommen, maar voedselpakketten.
Hij is nooit meer thuisgekomen. Hij was pas 34 jaar.
Tijdens de oorlog kreeg je geen cadeaus, zo was het nou eenmaal.
Broertje in Westerbork geboren
Ik zag de ene na de andere jongen uit de goederentrein springen en dacht: 'dat kan ik ook wel!'
“Als jij het lef hebt om binnen te komen dan gooi ik deze bloempotten naar beneden!”
Schoenen zonder neus
Hard werken op het land
Verzetsmensen lieten de trein Amsterdam-Haarlem twee keer ontsporen
'Oorlog in mijn Buurt' Amsterdam, 29 januari 2015, leerlingen van e ASVO school interviewen  Ilja Veltman over haar vader Harm Veltman, foto: Katrien Mulder
Een vader om trots op te zijn
Ik zag dat de gebrandschilderde ramen achter het altaar in stukken vlogen
Amsterdam, 23 januari 2015, Oorlog in mijn buurt, interview van leerlingen van de Anne Frankschool met Lia Akman-Koops,  foto: Katrien Mulder
Op een dag was Liesje er niet meer
Mijn vader kwam met een lijkbleek gezicht mijn kamer binnen en zei: 'Het is oorlog geworden'.
Het verzet had allemaal verstopplekken gemaakt in ons huis
Niemand sprak over de onderduikers
Voor mij was ze niks veranderd, maar mijn zusje was jonger en die herkende haar niet meer
Twee vreemden zeiden dat ze mijn ouders waren
'Geef mijn boterhammen maar aan deze meisjes'
oorlog in mijn buurt, leerlingen van de derde dalton in de pijp interviewen de 92 jarige mevroyw de Haas-Vyth, 12 april 2013, foto: Katrien Mulder
Verliefd en ondergedoken
project 'oorlog in mijn buurt', Ayah en Kim interviewen mevrouw Nieuwenhuis over de oorlog in de pijp, 15 november 2012, foto: Katrien Mulder
Hetty en Annie zijn weggehaald
De Duitsers klommen van balkon naar balkon en gingen de huizen binnen door openstaande ramen of deuren.
Opeens schoten de soldaten de vriend van mijn vader dood.
Mijn ouders hadden stiekem een radio die ze in de wasemmer verstopten. Daar legden ze dan mijn poepluiers op
Altijd sterk en verstandig
Er kwam een hele groep Duitsers om de bus staan die riepen ‘Hunger! Hunger!’
Die Duitsers stonden daar maar. Wij zijn gewoon doorgelopen.
Verderop woonde een man die bij de NSB zat, maar het waren wel hele goede mensen
Stiekem speelden we toch stukken van Mendelssohn en Mahler.
Wij konden niet geloven, dat een van onze familieleden bij de Duitsers in dienst was.
Kijken naar Duitse auto's op de Nassaukade
De aardappelen moest hij afstaan aan de Duitsers
Bij terugkomst uit Zwitserland bleek mijn hele familie te zijn vermoord.
Op het moment dat de stofzuiger ging zuigen, wisten wij dat de soldaten eraan kwamen.
De Duitse militair gaf zijn dagrantsoen aan eten aan mijn vader, voor mij en mijn zusje.
Houtjes pikken tussen de tramrails
Onze vader had een regencape gemaakt om over onze kleren te dragen, zodat de ster niet op zou vallen
Ons huis kon ieder moment instorten
Maar ja, hoe brutaler je was in de oorlog, hoe minder kans je had gepakt te worden.
Als je je maar hield aan de regels
Het was hier elkaar helpen en mondje toe
Ik schrik nog altijd als ik harde knallen hoor.
Ik vraag me nu nog steeds af wie zij was
We zagen een volle en gedekte tafel staan, duidelijk plotseling verlaten.
Amsterdam, 13 januari 2015, Oorlog in mijn buurt, interview van leerlingen van de Anne Frankschool met Gerben Hellinga,  foto: Katrien Mulder
Onderduiken op de hei
Mijn vader was postbode, en op een dag werd hij met post en al opgepakt.
We zagen hoe dokters uit de ziekenhuisramen zwaaiden met grote witte lakens.
Afschuwelijke tijden
Brieven van het Oostfront