Alle Oorlogsverhalen

Op school heb je vast al veel over de Tweede Wereldoorlog gehoord. Bijvoorbeeld dat Hitler met zijn Duitse leger in 1940 Nederland bezette. Dat Joodse mensen uit hun huizen werden gehaald en dat het eten op de bon ging. En dat ons land in 1945 weer werd bevrijd. Maar hoe zagen die oorlogsjaren er in jouw stad uit? Hoe beleefden de mensen in jouw straat deze tijd? Waren zij bang, of vonden zij het toch wel spannend? In verschillende wijken in Amsterdam en Den Haag hebben groep 8-leerlingen ouderen geïnterviewd. Veel van hen waren in de oorlog nog een kind. Klik op jouw wijk en lees de oorlogsverhalen uit jouw buurt!

493 resultaten gevonden, gesorteerd op alfabet / meest recent / meest gelezen
‘Mijn zusje ging naar Opdam, maar ik moest thuisblijven omdat mijn moeder ons niet allemaal kon missen’
Een roddeltante verraadde mijn moeder
'Geef mijn boterhammen maar aan deze meisjes'
En dan maar wachten op het sein 'veilig'.
Ik had mijn broodje bewaard, maar door al het rondslingerend glas, was dat niet meer te eten.
In een koude storm werd ik achterop de fiets bij mijn vader naar Rozenburg gebracht.
Ik zag de ene na de andere jongen uit de goederentrein springen en dacht: 'dat kan ik ook wel!'
'Als er overdag luchtalarm was, vluchtten we vaak naar het Florapark'
'Dapi was een onschuldig jochie, wat was er op tegen om met hem te spelen?'
Met hoge koorts in bed
"Oorlog in Mijn Buurt, rivierenbuurt, leerlingen van de catharinaschool interviewen tiny Ijsberg, juni 2014, foto: Katrien Mulder"
Staken in de Lekstraat
Hij is nooit meer thuisgekomen. Hij was pas 34 jaar.
De blauwe lucht boven was vrijheid
Door mijn oudere broer werd ik ook lid van de Jeugdstorm
Een poppenhuis ruilen voor graan
De Jodenjager groette mij, het volgende moment werd hij neergeschoten.
Het laatste versje
Terug in de tijd
Kikkersprongen maken, uren achter elkaar
Mijn vader gaf de fotozaak terug aan de weduwe. De winkel bestaat nog steeds.
Na de oorlog pakten ze mijn zuster
Houtjes pikken tussen de tramrails
Met z'n allen rond de kachel
Omdat ik heel mager was moest ik toen ik 14 jaar was naar een gezin in Groningen
Ik werd snel volwassen
Een Nederlandse vlag op de gefusilleerden
Doodse stilte
Hij wilde ijs van Koco
Ik ben gewond geraakt bij de schietpartij op de Dam op 7 mei 1945
Er zit nog steeds een litteken in mijn knieholte
Door dat geluid van toen heb ik nog altijd een hekel aan vuurwerk
Familieleden bij het verzet en de NSB
Het geschreeuw hoorde je tot het einde van de staat, het was verschrikkelijk en ik zal dat nooit vergeten
Niemand sprak over de onderduikers
Ik deed hem aan zijn dochtertje denken
'Oorlog in mijn Buurt', leerlingen van de Anne Frankschool interviewen  Dick Neijssel, 5 februari 2015, foto: Katrien Mulder
Vader was verzetsheld
Iedereen had codenamen zodat mensen elkaar niet konden verraden als ze opgepakt waren
‘Mijn vader werd aan zijn stropdas meegesleurd naar buiten’
Voorlezen bij kaarslicht
Ik zag dat de gebrandschilderde ramen achter het altaar in stukken vlogen
'Dat is nou oorlog… dat mensen elkaar verraden'
Je zag zo’n vliegtuig naar beneden duiken en dan hoorde je ‘tak tak tak!’ de kogels in het water spatten.
Tijdens de mooiste jaren van mijn leven mochten we 's avonds niet op straat
We liepen altijd op klompen en hadden lange zwarte kousen met een rode naad van de sociale dienst.
'Met alleen een rugzak vertrokken we naar Westerbork'
We zagen een neergestort vliegtuig, in het Volewijkspark (nu Noorderpark), het stond nog in brand
Hij wilde de vijand in de ogen kijken
Nu heeft mijn vader eindelijk een eigen stoel