Bloemen­buurt en Vogel­buurt
93 resultaten gevonden, gesorteerd op alfabet / meest recent / meest gelezen
‘We wisten niet wat we met kauwgom moesten doen’
'Ik keek op naar mijn vader en zag dat hij huilde'
'Tijdens de Dodenherdenking gaan de rillingen nog door mij heen'
‘Ik heb de eerste uitgave van het dagboek van Anne Frank meteen gelezen’
‘Anneliesje komt niet meer terug’
'Wel vier, vijf keer per dag ging het luchtalarm af'
'En toen werd ze zo van de trap geduwd'
‘Zo’n verdriet verdwijnt nooit’
'We hadden mijn broer verkleed als meisje, met een hoofddoekje op'
'Mijn 25-jarige vader vluchtte met zijn broer de stoffenkelder in'
'De liefde kreeg geen kans omdat Meier werd opgepakt'
Ik wilde haar een gezicht geven zodat ze niet wordt vergeten'
'In de trein bij Berlijn worden de mannen van de vrouwen gescheiden'
'Dat is nou oorlog… dat mensen elkaar verraden'
'Mijn vader wist al al op vroege leeftijd wat er met Joden stond te gebeuren'
'Ik heb mijn vader heel lang niet gezien'
'Joodse kinderen uit de klas verdwenen van de een op de andere dag'
'Die nacht op de boot plaste ik in mijn broek van angst'
'Dapi was een onschuldig jochie, wat was er op tegen om met hem te spelen?'
'In Bergen-Belsen heb ik heel veel honger gehad'
'Soms was ze drie dagen onderweg, helemaal te voet van Amsterdam-Noord naar Alkmaar'
'Vriendelijkheid is het wapen in het leven'
'De bommen vielen uiteindelijk op huizen bij de Meeuwenlaan'
'Hij bleef maar rennen... tot hij uiteindelijk hoorde dat de trein verder reed'
'Weet je wie er ook bij het verzet zat... mijn vader'
'We hebben onze huisdieren, de hond en de kat, opgegeten'
'Op de zolder zat een Engelse seiner verstopt'
We hadden al zo lang niet gegeten dat we ziek werden van bonen met spek’
‘Een snee witbrood was het mooiste gebakje van de wereld’
'Met zo’n driehonderd families woonden we in dit joodse getto in Amsterdam-Noord'
'Ons huis stond er gelukkig nog na de bombardementen, maar alle ramen en deuren lagen eruit'
'Een pakje sigaretten kostte wel 100 gulden'
'Omdat ik vriendelijk en beleefd was tegen de boeren, kreeg ik altijd wel wat te eten mee'
‘Mijn zusje ging naar Opdam, maar ik moest thuisblijven omdat mijn moeder ons niet allemaal kon missen’
‘Mijn vader werd aan zijn stropdas meegesleurd naar buiten’
'Toen de oorlog begon, kwamen Duitse soldaten met fietsen aan de hand naar Noord'
'Gelukkig geloofden ze ons toen we zeiden dat we weeskinderen waren'
'Als er overdag luchtalarm was, vluchtten we vaak naar het Florapark'
‘In de diepe kast onder de trap waren we veilig voor de bommen’
'Een meisje dat samen met haar Joodse vader in de fabriek werkte, werd van hem gescheiden'
'Op een dag zag ik hoe twee vliegtuigen die overvlogen, op elkaar schoten'
‘Het is oorlog’, zei mijn moeder, maar ik wist niet wat dat betekende'
'Mijn moeder woog nog 42 kilo toen ze terugkwam uit Dachau'
'We werden wel creatief van de honger'
Lot en noodlot
Aardappels van een verliefd meisje
Wie de grootste scherf vond...
Pulsen
Ruilen tegen Duitse gevangenen
Vergeten doe ik het nooit