Er vielen bommen achter me en werd ik door de luchtdruk in de tuin van de buren geblazen.
Toen we uit de schuilkelder kropen was het één grote chaos met rook en vuur.
Je enige kind afstaan, zonder dat je weet of je het ooit nog terug ziet…dat hebben mijn ouders gedaan!
Project 'Oorlog in mijn buurt' Miriam, Angie en Zoe bij  Mirjam Ohringer, 14 november 2012, foto: Katrien Mulder
Met vader in het verzet
Ik werd uit liefde afgestaan
Brieven van een jonge pianist
Onthouden hoe leuk het was vóór de oorlog...
Mijn moeder en ik kwamen afzonderlijk van elkaar in een éénpersoonscel terecht.
“Jij gaat niet terug naar Berlijn.”
'Papa! Kom maar beneden hoor, ze zijn er niet meer!' Maar één van de landverraders stond nog in de gang.
Controleren of de bedden warm waren
Omvallen of doorwandelen...
We vroegen ook om ‘cigarettes for daddy’. Maar die rookten we stiekem zelf op.
Bij de school stonden mannen om jongens op te pakken
De kapper aan wie mijn vader alles vertelde, heeft hem verraden.
Wij mochten meteen onderduiken, terwijl het voor haar ook gevaarlijk was
Je moet alles achterlaten en gaat zomaar weg, maar je had geen keus!
Er kwam een hele groep Duitsers om de bus staan die riepen ‘Hunger! Hunger!’
Moet je je voorstellen, ik zat achter op de fiets helemaal vanuit Amsterdam over de Afsluitdijk naar Friesland!
Het klappertanden van mijn vader
'Geef mijn boterhammen maar aan deze meisjes'
Niemand sprak over de onderduikers
Je zag zo’n vliegtuig naar beneden duiken en dan hoorde je ‘tak tak tak!’ de kogels in het water spatten.
Ineens stonden er Nederlandse soldaten in onze tuin, met getrokken geweren.
Verdwijnen onder de huizen
Verborgen onder de neus van de Duitsers
Slapen op een boot, verstopt tussen het riet
ſ 7,50 voor elke Jood die je aanbracht
Onderduikers op zolder
Mijn vader kwam met een lijkbleek gezicht mijn kamer binnen en zei: 'Het is oorlog geworden'.
Bij terugkomst uit Zwitserland bleek mijn hele familie te zijn vermoord.
Wie de grootste scherf vond...
Iedereen ging ergens anders heen
Opeens schoten de soldaten de vriend van mijn vader dood.
Mijn moeder, mijn broertje en ik bleken de enige familieleden te zijn die de oorlog hadden overleefd.
We zagen hoe dokters uit de ziekenhuisramen zwaaiden met grote witte lakens.
Kind in de onderduik
De enige keer in mijn leven dat ik huilde
Mijn moeder vermoedde dat de sigarenman niet te vertrouwen was. Hij begon op ons te letten. Toen zijn we vertrokken.
Vijfenzestig leden van mijn familie zijn in Sobibor vermoord.
We stonden op de uitkijk naar bommenwerpers, zodat we snel weg konden rennen met onze waardevolste bezittingen in de hand
We zagen de vlammen van het bombardement boven de spoorweg uitkomen.
skypegesprek me de heer Cohen in Israel, Oorlog in mijn Buurt, foto: Katrien Mulder
Herman Elteschool: ondergedoken op een kamertje
Mijn zus haalde trucjes in de gaarkeuken uit
oorlog in mijn buurt, leerlingen van de derde dalton in de pijp interviewen de 92 jarige mevroyw de Haas-Vyth, 12 april 2013, foto: Katrien Mulder
Verliefd en ondergedoken
Iemand vroeg: 'Ben jij Joods?' Ik zei: 'Vroeger wel, maar nu niet meer.'
Wa binne sy? Wie zijn dat? Vroeg ik in het Fries. Het waren mijn ouders.
De Duitsers klommen van balkon naar balkon en gingen de huizen binnen door openstaande ramen of deuren.
De Duitse militair gaf zijn dagrantsoen aan eten aan mijn vader, voor mij en mijn zusje.