Hard werken op het land
Afweergeschut in het weiland
Met de stencils in onze schooltasjes
Les bij de hoofdonderwijzer thuis
Ik moest pionieren: palen slaan en prikkeldraad maken om de vijand tegen te houden.
Ik moest mij melden in Duitsland. Maar ik ging niet
De hond at gewoon mee
Ik meldde mij in augustus 1941 voor het Vrijwilligerslegioen
De enige keer in mijn leven dat ik huilde
Maar ja, hoe brutaler je was in de oorlog, hoe minder kans je had gepakt te worden.
'Joodse vriendinnetjes met wie mijn moeder altijd speelde, waren plotseling verdwenen'
De poes van de buren was ineens weg
'Joodse kinderen uit de klas verdwenen van de een op de andere dag'
'Soms was ze drie dagen onderweg, helemaal te voet van Amsterdam-Noord naar Alkmaar'
Voor mij was ze niks veranderd, maar mijn zusje was jonger en die herkende haar niet meer
We hadden mijn moeder vier jaar niet gezien
Elke dag over de pontenbrug
Vergeten doe ik het nooit
‘Het is oorlog’, zei mijn moeder, maar ik wist niet wat dat betekende'
Ons huis stond er nog, maar vanaf nummer 27 waren de huizen weggevaagd
Opeens vielen bommen in onze straat.
‘Gelukkig heeft één dochtertje kunnen weglopen’
De kippen waren al bedorven, maar dan hadden we iets in ons maag.
Project 'oorlog in mijn buurt' Ajah en Hajar interviewen de heer Oosterhuis over de oorlog. 16 november 2012, foto: Katrien Mulder
Onze buurman is een Jodenjager
Nederland, Amsterdam, 2014
4 Mei herdenking, de Pijp, van Van der Helstplein naar van Woustraat, herdenking
bij Ijssalon Koco.
Foto Bob Bronshoff
4 mei 2014
Mijn moeder vermoedde dat de sigarenman niet te vertrouwen was. Hij begon op ons te letten. Toen zijn we vertrokken.
Mijn moeder verstopte het eten in de badkamer, want mijn vader had hongeroedeem en at alles op.
Trouwen in de oorlog
Kijken door het hek, dat was vrijheid
Minka Bos bij laatste drie gegadigden voor TEDxAmsterdamED Award 2017
Verlengt tot 30 juni
‘Ren naar huis, ik heb ook kinderen!’ zei de Duitser tegen mijn moeder
Mijn moeder gaf mij altijd mee dat niet alle Duitsers slecht zijn
‘Ik werd opgenomen in een gezin met elf kinderen’
De verhalen die zijn opgetekend door Haagse leerlingen tentoongesteld
annemie wolf
‘Oorlogskinderen in de Rivierenbuurt’ in Herinneringscentrum Kamp Westerbork.
Nu te zien in Huis van de Wijk Belgie, Hageland 117, Nieuw Sloten
'Weet je wie er ook bij het verzet zat... mijn vader'
De geur van vlees
Iemand kwam ons vertellen dat mijn vader was doodgeschoten, maar een week later kwam hij ineens thuis.
Vechtvliegeren vanuit het kamp
Dieren bekijken als afleiding van de ellende
Als gemengd gehuwden moesten mijn ouders oppassen
'... en ik was verliefd natuurlijk'
Tijdens de bombardementen ging op de wc zitten en steeds doortrekken
Oorlog in mijn buurt, kinderen uit de pijp interviewen de heer Dubiez over zijn kinderjarentijdens de oorlog, 23 november 2012, foto: Katrien Mulder
De Oranjeschool: verzet in de Oranjestraat
We zagen een volle en gedekte tafel staan, duidelijk plotseling verlaten.
De vloeipapiertjes waarop we boodschappen aan m'n vader schreven, heb ik nog steeds